| 個人檔案prosidon相片部落格清單 |  工具  說明 |
|
prosidon24 May ยืนผิดที่วันนี้มีนัดต้องไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลเวชธานีใช่ปะ
เลยคิดว่าไหนๆไปเวชธานีแล้ว งั้นเลยไป the mall บางกะปิเลยดีก้า
ได้ไม่เสียเที่ยว(ขอเดินเล่นหน่อยอ่ะกัน) ความจริงเราไม่ค่อยชอบ the mall เท่าไหร่
เพราะรู้สึกว่ามันมืดๆอ่า อืม** ตอนเรากำลังเดินเข้า the mall วันนี้ใช่ปะ ก็เห็น
ผู้ชายคนหนึ่ง(ประมาณว่าแต่งหน้าจัดมากๆ ลิปนี่เยิมเลย) กำลังวิ่งหนีอะไรสักอย่าง
แล้วซักพักหนึ่งก็มีผู้ชายคนหนึ่งวิ่งตาม แล้วหยุดมองซ้ายมองขวา ทำให้เราสังเกตุ
ว่าผู้ชายคนนี่ก็แต่งหน้าได้แย่พอๆกับผู้ชายคนที่แล้ว แต่สักพักหนึ่ง เราก็เห็นน้ำสี
แดงๆ ไหลจากหน้าของผู้ชายคนที่หยดลงพื้น เลยขยับแว่นดูดีๆ ถึงรู้ว่าหน้าเขาถูก
แต่งด้วยการลงกำปั้น ทำให้เหงื่อเราเริ่มไหล(พยายามโทษสายตาตัวเองเต็มที่ ที่
เห็นภาพผิดไปได้.. จากผู้ชายกำลังอัดกัน เป็นผู้ชายแต่งหน้า)...ชั้นเลยต้อง
พยายามลากขาตัวเองที่กำลังจะหมดแรงออกจากเหตุการณ์นี้
 23 May ไม่ได้เบื่อโลกขนาดนั้น แต่เบื่อร่างกายตัวเองหวัดดีจ้าประเทศไทย ตอนนี้กำลังดีขึ้นจากอาการเศร้าๆ
 เมื่อประมาณหลาย 10 วันก่อนตั้งติดแง็กอยู่กะบ้าน และโรงพยาบาล เบื่อๆ สุดๆเลย
อุตสาห์ นึกว่าบ้านหลังที่ 2 ของเราคือ central ลาดพร้าว หลังที่ 3 คือหอกลาง หลังที่สี่คือสีลมกะสุขุมวิท(สยามไม่ค่อยเดิน)ซะอีก เราดันลืมบ้านหลังที่ 2 อย่างแท้จริงไป(คือโรงพยาบาลลาดพร้าว โรงพยาบาลกรุงเทพ แล้วก้อเวชเธนี
 ) คราวนี้มันเลยกลับมาเรียกร้องสิทธิเดิมหลังจากที่ไม่ได้ไปโรงพยาบาลติดต่อกันประมาณ 1 เดือน(ถือว่ายาวนานมาก เพราะปกติต้องมีเหตุให้เข้าทุกเดือน) คราวนี้เราเป็นโรคไข้ออกผื่นอีกครั้ง ครั้งนี้มีจุดแดงเต็มตัวเยอะว่าคราวที่แล้วอีกอ่ะ แล้วก้อคันกว่ามากๆ คราวที่แล้วจำได้ว่าเป็นเดือนสิงหาปีที่แล้ว เราต้องไปโรงพยาบาลตอนเช้าแล้วตอนบ่ายมาเข้าแล็บชีวะ(เพราะถ้าไม่ไปเรากลัวหนูพุกร้องไห้...เกลียดมหาลัยตรงนี้แหละที่หยุดไม่ได้ เพราะจำได้ว่าตอนอยู่ ม. ปลาย เราเข้าโรงพยาบาลมากกว่าไปโรงเรียนซะอีก..จนเขาจะไล่ออกแล้ว) แล้วกลับไปโรงพยาบาลต่อ จำได้ว่าตอนโบว์(วิศวะ อินเตอร์)เจอเราเป็นไข้ออกผื่นคราวที่แล้ว มันตกใจมาก พูดซะยังกะเราเป็นอะไรที่ร้ายแรงมาก(สงสัยตกใจกะตุ่มแดง...กำลังคิดว่าถ้าโบว์เห็นเราคราวนี้คงไม่พูดอะไรแต่เป็นลมเลย อิอิ)ทำคนใจไม่ดีแบบเราใจเสียไปเลย..เมื่อวานเลยเป็นครั้งแรกในรอบหลายวันของปิดเทอมที่ได้มีโอกาสไปมหาลัย
อยากบอกว่าตอนจะออกจากบ้านตื่นเต้นมากๆ แบบว่าไม่ได้ไป มหาลัยนานมากมาย(แต่งตัวผิดด้วย แบบตอนเจอจิ๊บ จิ๊บแอบงง ว่าพระเกี้ยวก้อติดผิด เข็มขัดก้อจะหลุดๆ..ไม่น่าตอนเดินมา ถึงว่ามีแต่คนมอง ตอนแรกก้อนึกว่า เราหน้าตาดีเลยพากันมอง..โถ่ เข้าใจผิดนี่เอง)ได้เจอจิ๊บ กะ อิม แบ๊ะ
 แล้วก้อพี่ปุ่น ตอนแรกที่ไปกะไปรับ cr74 กะอ.ที่ปรึกษา โดยเราเข้าใจผิดคิดว่า อ. เรากะหนูพุกแล้วก้อกิ๊กเป็นอ.คนเดียวกัน ก็เลยเข้าไปรับ cr ด้วยความมั่นใจว่า ฉันได้แน่ๆ (ดีใจมากๆ เพราะเราไม่เคยเจอ อ. ที่ปรึกษาเลย เพราะอ. ที่ปรึกษาฉันไฮโซ ท่านมักจะไปเมืองนอก) ปรากฎว่าไปถึง อ. ที่ปรึกษาไม่อยู่ cr ก้อไม่ได้รับ (แอบโวยวาย โทรหากิ๊กว่า เราอ. ที่ปรึกษาเดียวกะกิ๊กน่ะ แต่ทำไมๆๆ เราไม่เจอ อ. ที่ปรึกษา กิ๊กก้อตอบกลับมาว่า อ้าว ซีเปลี่ยน อ. ที่ปรึกษาแล้วหรอ... ) เมื่อวานไม่เจอ อ. เลยไปเดินเล่นกะจิ๊บที่มาบุญครอง(ซึ่งคนไม่ค่อยเดินอย่างเราๆ ก้อพากันหลงกันไปตามระเบียบ) โทรหาฝนด้วยกะชวนไป แต่ดันเป็นฝากข้อความ..เราเลยแห้ว ได้เสื้อนิสิตมา 2 ตัว เย้ๆๆ จิ๊บเชียร์ให้ซื้อสอบด้วย แต่มันแกอ่า ไม่อยากใส่ๆเห็นเขาว่าวันที่ 24 เด็กบดินทรนัดเตรียมรับน้องที่โรงเรียน ไม่รุจะได้ไปป่าว เพราะต้องไปโรงพยาบาลอีก...เศร้าๆๆ...รักใครบ้างคนที่เขาไม่รักเรา(อันนี้ไม่เกี่ยว) แถมยังต้องมาติดแง็กกะโรงพยาบาลอีก
ปล. อิม เราอยากไปเดินซื้อเสื้อผ้าที่ท่าน้ำจัง ต้องไปก่อนเปิดเทอมให้ได้  26 March การที่จะรู้ความจริง บางทีก้อออกจะเสี่ยงและแล้วการทดลองอันแยบยลของเราก้อสำเร็จ และเราก้อรู้ว่าเราแพ้ยาแก้อับเสบของหมอสิวอย่างแท้จริงเมื่อวานนี้เอง
ต้องเจอกับความทรมาน ได้แต่ดิ้นพรากๆอยู่บนที่นอน ไม่สามารถควบคุมร่างกายได้ ตอนแรกยาจะออกฤทธิ์ทำให้รู้สึกเหมือนโดนเข็มแทง และคันทั่วร่างกาย จำได้ว่าเป็นครั้งแรกนอนไม่หลับเลยทั้งคืน อาการมันรุนแรงมากจนเราทำอะไรไม่ได้เลย ขนาดดูหนังยังไม่ได้เลย เลยตัดสินใจออกกำลังกาย ผลปรากฎว่าไม่รู้ว่าร่างกายมันแข็งแรงคืออ่อนแอขึ้น เหมือนกะว่ามันต่อสู้กะอาการแพ้ จนเกิดอาการอักเสบขึ้น เราเลยตัวร้อน ต่อด้วยตาแดง คัดจมูกนิดหน่อย ปวดตามข้อ ตามด้วยปวดหัวจนยกคอไม่ขึ้น ฟังเหมือนเรื่องตลก แต่จำได้ว่า น้ำตาไหลเป็นทาง ฮิม จะไม่กินยานั้นอีกชั่วชีวิต 2 March ระเบิดอารมณ์อ่า เมื่อวานพึ่งสอบวิชาหลักๆเส็ดอ่า อิอิ เหลือแค่วิชาแล็บฟิกส์อีกตัวเอง ชิวๆๆ เมื่อวานแอบทุเรศตัวเอง แบบว่าสอบแคลอ่า ไอ้ข้อที่มันยากๆ เรานี่ก้อชอบ คิดแล้วสนุกดี มันส์มาก ก้อทำได้ทุกข้อน่ะแต่ได้ข้อที่มันเห็นแล้วตอบเลยนี่...ก้อข้อที่เขาให้หาเส้นตรง แบบว่าเขาให้เส้นตรงอันหนึ่งมา แล้วให้ระนาบหนึ่งกะสองมาใช่ไหม แล้วเขาก้อกำหนดว่าจุดที่เส้นตรงผ่าน เป็นจุดตัดระหว่างเส้นตรงหนึ่งกะระนาบหนึ่งใช่ปะ เราก้อหาได้จุดของเส้นตรงได้ใช่ปะ แล้วเขาก้อกำหนดให้เส้นตรงที่เราต้องการตั้งฉากกะระนาบสองใช่ปะ ตรงนี้เราก้อจะหาเวกเตอร์ประจำเส้นตรงได้เลยใช่ปะ แบบว่าเราหาเวกเตอร์ประกอบไม่เจออ่ะ แบบมันง่ายมากใช่มะ แล้วใครเขาจะไปคิดอ่า เซ้ง แบบว่าทำข้อสอบทันน่ะ แต่มาเสียเวลากะข้อนี้ ตอนแรกคิดเลยว่า ข้อนี้ตัดเอชัวร์ยากโครต ออกมาระเบิดกรี๊ดใส่หูตูน(ตอนที่ตูนอธิบายว่าเวกเตอร์ประกอบหาไง แล้วเราทึ่งในความเขลาของเรามาก... เซ้ง)เหอๆๆ แต่ไงก้อขอให้แคลผ่านด้วยดีเหอะ เพราะเราทุ่มเทมาก เคมีคราวนี้ง่ายว่ากลางภาคครั้งที่แล้วประมาณ ห้าเท่าเลย แถมง่ายว่าที่คิดประมาณ สามเท่า เพราะปกติอาจารย์ไม่เคยใจดีแบบนี้(เท่าที่ถามคนอื่นมา เขาก้อว่างั้น) แต่เราผิดเองหล่ะ อ่านไม่ค่อยถูกจุด(ของอาจารย์โรจน์ฤทธิ์น่ะ..รู้สึกว่าของอาจารย์มีออกข้อสอบผิดด้วย หาครึ่งชีวิตของกราฟอ่ะ ไม่รู้ว่าอาจารย์วาดกราฟผิดปะ.. เหอๆๆ ทำไม่ได้โทดอาจารย์ไว้ก่อน นิสัยไม่ดีเลยเนอะคนเราเนี้ย)ของอาจารย์ธนพงษ์ง่ายน่า มีข้อยากไม่น่าจะเกิน ห้าข้อ เพราะส่วนใหญ่อาจารย์เอาของอุ้มาเลย มีของorgchemจิงๆไม่เท่าไร เซ้งอ่า ทำไหมต้องเป็นสาวกอุ้ด้วยฟะ ส่วนฟิสิกส์ ไม่กล้าพูดอ่า กลางภาคนี้มั่นใจมากว่าทำได้ แบบทำได้อ่า ทำได้จิงๆ แล้วไงฟิสิกส์มาหักอกเราแบบนี้ฟะ ทั้งที่เราบอกใครต่อใครว่ารักฟิสิกส์ ชิ ชิ ชิ อืม แล็บเคมนี้ไม่หวังอ่า เพราะเราผิดเองหล่ะ ส่วนใหญ่เป็นสอบการทดลองใช่มะ เราไม่โทดหลอกว่าอาจารย์เราใจร้ายว่ากลุ่มอื่น เพราะหาสารไม่เจอเองนี้น่า ส่วนวิชาเลือก เห็นกิ๊กบอกว่าphilos น่าจะเอ เหอๆ ไอ้วิชาที่คนเขาไม่ชอบ เราดันทำได้ดีน่า แต่ไอ้ cometic วิชากากบาทกลับตกมีนอ่า เซ้ง ทำไมเราต้องเอาตกมีนมาแปดเปื้อนด้วยฟะ อืม แต่เมื่อวานสนุกน่า ไปวังหลังกะฝนกะอิมอ่า ได้กล่องดินสอใหม่ สีม่วงด้วยอิอิ เกย์ แล้วก้อพ่วงกุญแจตุ๊กตา น่ารักมากๆ ซื้อข้าวแช่มาฝากม้าด้วย เห็นเพื่อนๆก้อซื้อ แล้วก้อต้องฝากแม่ด้วย เราก้อเคยนึกสงสัยเหมือนกันว่าทำไมพวกแม่ถึงชอบกินข้าวแช่นะ ถ้าเราแก่จะชอบไหมน่ะ อืมแล้วก้อข้ามฝากไปซื้อเค้กให้เรย์กะเกน ที่มธ.ด้วย เลยไปลงชื่อถอดถอนทักทิณ เพราะกะว่าจะไปลงต้องนานแล้ว แต่ไม่มีโอกาส แล้ววันนี้เจอหนูพุก เลยรู้ว่ารัดสาดจุฬาก้อมีตั้งโต๊ะ อิอิอิ 11 February เหนี่อยจังเซ้งเลย เมื่อกี้เขียน บันทึกแล้วดันกดลบอ่า เหนี่อยแล้ว ไว้ค่อยเขียนวันหลังดีอ่า อืมวันนี้ไปงานเลี้ยงสมาคมมา เจอคนน่ารักคนหนึ่ง(อายุประมาณ 60) เขามาร้องเพลงไทย(แต่เสียงเขาจีนมาก) แล้วเขาก้อร้องเพลง catch me if you can อิอิ น่ารักมากมาย ไปนานหล่ะ 7 February ผิดหวังหนิดหน่อยอ่าวันนี้ตั้งใจจะกินสปาทะเลใช่ไหม เคยเห็นของคนอื่นเขากินน่า ไม่เห็นเหมือนที่เราสั่งเลย หรือว่าเขาสั่งสปาต้มยำทะเลฟะ เพราะของเราคล้ายสปาซอสหมูธรรมดาหนิหนา วันนี้ชั่วโมงอิงน่า รายงานกลุ่มด้วย ก้อโอเคน่า ออกแนวชิวๆๆมากมาย วันนี้เรียนติวฟิสิกส์ถึงเรื่องแสงแล้ว ตอนติวนี่ออกฮาไม่รู้ว่าเจติดลมจากวิชาอังกฤษหรือไง แต่พูดกับเราเป็นภาษาอังกฤษตลอดชั่งโมงเลย รู้ไหมว่าเราลำบากใจกับสำเนียงของตัวเอง อิอิ เรียนphilos วันนี้อาจารย์ให้วิจารย์หนังสัปดาห์ที่แล้ว เดอะ เทียเลอร์ ที่เกี่ยวกับการฆาตรกรรมที่ผู้กระทำไม่รู้ตัว แล้วถือว่ามีความผิดไหม แล้วก้อเปลี่ยนเทียบกับการฆาตรกรรมแห่งศตวรรษ ที่มีทนายชื่อดาร์โรว์ของอเมริกามาเรียกร้องความเป็นกรรมให้แก่ลูกความของเขา แต่อันนี้ต่างจากในหนัง เพราะคนที่ฆาตรกรรมรู้ตัวว่ากำลังทำอะไรอยู่ แต่ทนายเขาพยายามที่จะใช่แนวคิดของเหตุวิสัย(เมื่อมีผลย่อมมีเหตุเสมอ ฉะนั้นการที่ลูกความของเขาฆ่าคนย่อมมีเหตุมาจากการเลี้ยงดูที่เคร่งครัดของพี่เลี้ยงจนเขาไม่สามารถเล่นได้เหมือนเด็กทั่วไป ทำให้ต้องอ่านหนังสือเรียนอย่างเดียว จนกลางดึกทุกคืนเขาต้องแอบพี่เลี้ยงอ่านหนังสือ และหนังสือที่แอบอ่านก้อเป็นประเภทสืบสวน ทำให้เขาอยากทำฆาตรกรรมที่สมบูรณ์แบบ ทนายกล่าวว่าสมควรแล้วหรือที่เขาต้องมารับโทษประหารที่ไม่ที่ได้เกิดมาจากเขาเอง แต่เป็นเพราะพันธุกรรมและสิ่งแวดล้อมรอบตัวเขาบีบบังคับให้เขาทำ ซึ่งเป็นการใช้หลักเหตุวิสัย ที่ว่าด้วยความที่คนเราไม่มีอิสระในการตัดสินใจ เพราะทุกอย่างมีเหตุมีผล ที่คนเรากระทำแบบนั้นเพราะมีเหตุมาใหเรากระทำ และเป็นเหตุการณ์ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ คล้ายกับกฏของโลกทางวิทย์ เช่นว่าด้วยแรงโน้มถ่วง วัตถุย่อมตกจากที่สูงมาสู่ที่ต่ำ...ทนายความใช้เวลา 12 ชั่วโมงในการขอความเห็นใจ จนทั้งห้องพิจารณาคดีร้องไห้... )มาช่วยลดโทษของลูกความเขาจากประหารชีวิตเป็นจำคุกตลอดชีวิต ว่าแล้วเดี๋ยวเราก้อต้องไปอ่านว่ามนุษย์มีอิสระจริงหรือในการที่จะสันติดใจที่จะเลือกทำอะไรเอง(คะแนนphilos ออกแล้ว แอบได้คะแนนโอเค37เต็ม40 ดีใจมากๆ แต่คงเป็นเพราะเรื่องที่เขาให้วิจารณ์เราค่อนข้างถนัดมั่ง จำข้อนึ่งได้ เป็นเกี่ยวกับว่าข้อความนี้สมเหตุสมผลไหม "การฆ่าสัตว์เป็นสิ่งที่ผิดและโหดร้าย เด็กในครรภ์เป็นสิ่งมีชีวิต ฉะนั้น คนที่ทำแท้งเป็นคนที่ไม่ดีและโหดร้าย จำได้ว่าวิจารณ์ข้อนี้เยอะมาก เพราะเวลาที่ได้ยินว่าการทำแท้งผิดศีลธรรมทีไร ของขึ้นทุกที ชิคุณไม่มีสิทธิ์หรอกน่ะที่จะบอกว่าการทำแท้งผิดหรือไม่ สมควรหรือไม่ ถ้าคุณไม่ได้เป็นแม่ของเด็ก") เหอๆ เรียนเสร็จแล้ว ก็ไปหอกลางกะว่าจะอ่านหนังสือสักหน่อย ก็หอบเอาหมูปิ้งถาปัต เข้าไปกิน ไปถึงหอกลางก้อเข้าคอกเลย เราผูกปากถุงหมูปิ้งจนไม่มีกลิ่นแล้วน่า แต่เห็นคนข้างหน้ามาด้อมๆมองๆ แอบกลัวเขาว่า แต่ไม่มีกลิ่นจริงๆน่า ที่ไหนได้เป็นไอ้แบงค์นี่เองที่นั่งหน้าเรา เหอๆ ตอนแรกก้ออ่านหนังสือดีๆ แต่ดันคิดถึงหมูปิ้งในกระเป๋าจนเป็นลมสลบไป (หลับไป) ตื่นตอนตัวแจ้โทรมาแล้วบอกให้กลับบ้าน เราเลยออกมากินหมูปิ้งนอกหอกลาง (จะไม่เอามันเข้าไปแล้ว -_-") อากาศร้อนจังอ่าวันนี้อากาศร้อนจัง+_+
อยากให้อากาศกลับมาเย็นเหมือนตอนสอบซัมจังเลย จำได้ว่าตอนนั้นนั่งอ่านหนังสือด้วยอารมณ์ดีๆๆ +++ เวลาเรียนเเคลก้อต้องเอาเสื้อกันหนาวไปใส่ อิอิ
เฮ้อยังไม่หน้าร้อนเลยน่า แต่ตอนนี้อากาศอบอ้าวแปลกๆ เมื่อวานเลยอ่านหนังสือไม่รู้เรื่อง หรือหาเหตุอ้างมากกว่าอ่า อิอิ เลยดูเรื่องโรงงานช๊อคโกแลต(รู้สึกว่าตัวเองตกเทรนเลยที่พึ่งดู แต่ก้อกว่าจะนัดเวลาว่างตรงกลับน้องๆได้เพื่อดูพร้อมกันมันยากนี่หน่า เสาร์-อาทิตย์ก้อตัองดูแดจัมกึม)ชอบเรื่องนี้จังเลย เพราะเราแอบชอบโรอัล ดาร์ล มานานแสนนาน จำได้ว่าอ่านเรื่องที่เขาเขียนเกือบทุกเรื่องเลย เรื่องแรกรู้สึกจะเป็น "เธออยากมีพ่ออย่างฉันไหม" ของสำนักพิมพ์ดอกหญ้า แต่ปัจจุบันสำนักพิมพ์ผีเสื้อเอามาพิมพ์ใหม่ โดยใช้ชื่อว่า "เด็กชายโรดัล ดาร์ล" อืม มาพูดถึงโรงงานช็อค ตอนแรกที่ดูก็คุ้นๆหน้าคุณ วองก้ามาก พอมาคิดๆดูแล้วก็ถึงบางออว่า หน้าเขาเหมือนคนที่นั่งข้างๆนี่เอง(เรย์โกะ--" น้องสาวเราเอง) พอเราพูดเราเรย์ฟังน่า คุณเธอกรี๊ดกร้ากใหญ่เลย แล้วยังมาว่าคุณวองก้า(ที่แสนจะน่ารัก)ว่าเป็นตุ๊ดอีก ชิชิ
พูดถึงหนังแล้ว เฮียก้อกำลังบ้าโหลดสามก๊กมา (หลังจากที่โหลดหนังเรื่องหักเหลี่ยมเพื่อนรักอะไรประมาณเนี้ยมาดู )เหอๆๆ เราขำมากตอนที่ 3คน(เล่าปี่ กวนอู ซุนกวน)สาบานเป็นพี่น้องกัน เป็นสไตล์หนังจีนมากมาย "ถึงเราจะไม่ได้เกิดวัน เดือน ปี เดรยวกัน แต่ขอตายวัน เดือน ปี เดือนกัน" อิอิ เเค่เจอกันไม่ถึง 3 นาที สามารถพูดประโยคที่กินใจขนาดนี้ได้แล้วหรอ
ว้าว เดี๋ยวก้อหมดชั่งโมงอิงแล้ว เซ็งเลย
วันนี้ต้องไปเรียน philos ต่อ เศร้าใจจัง วันนี้ไม่ได้ดูหนังอ่า อยากดูๆๆ
วันนี้สงสัยต้องวิเคราะห์ปรัชญาต่อแน่เลย อ่าไปกินอาหารกลางวันก่อนดีก้า
กะว่าจะกินสปายำทะเล ตึกบัญชี อร่อยมากมาย อิอิ |
|
|||
|
|
